jueves, 12 de abril de 2018

Os vixías do Balado






 Amenceu por fin.
 Unha nova e angustiosa noite de desvelos empurrouno a relatar ese segredo longamente silenciado e poñer fin así ao desacougo.
As súas mans serían a súa ferramenta, o arame faría o resto. Só así fuxirían as visións que o acosaban.
Só dotándoas de fugas, liñas e dimensión propia sería libre. Presenciáraas unha e outra vez cando na estancia, no lusco fusco, reinaba o silencio máis absoluto.
Era nese instante cando os seres de luz comezaban a medrar, invadir, desvanecerse e novamente amosar o seu contorno inestable, sutil...
Figuras inertes,
de máxica beleza,
con alma de metal,
que se multiplicaban nun xogo infinito de presenzas e ausencias, co reflexo como testemuña impasible.
Entes duais, cercanos e distantes á vez que habitaron os seus soños e que agora poboaban a penumbra guiados unicamente polo tic tac hipnótico da luz que os devolve, cada noite, unha e outra vez, á vida.










miércoles, 28 de febrero de 2018

O pasado emerxente


A árbore morre, chegoulle o seu día, como lle ocorre a todo ser vivo. Pasa o tempo, vai perdendo a súa cortiza mentres uns pequenos artrópodos a parasitan. O río que a circunda e en cuxa beira medrou e se fixo adulta, sofre unha crecida, unha de tantas pero agora ela non é forte, os seus vencellos co chan están debilitados, é máis vulnerable, as súas raíces apodrecen, son menos sólidas, opoñen pouca resistencia á corrente así que, nunha das embestidas do cru inverno, o tronco é arrancado do chan e comeza a navegar augas abaixo... Co trasfego e a violencia dos embates, o tronco vai perdendo as súas pólas e non será ata que as augas amansen cando deixen de desprazalo e este faga firme ata embarrancar e comezar a ser tomado literalmente polos sedimentos... Unha nova etapa na vida inerte do tronco acaba de comezar: a meirande parte da súa materia viva e orgánica é transformada en materia mineral. O proceso de petrificación sucede baixo terra, cando a madeira queda soterrada e colonizada por sedimentos, conservándose grazas á ausencia de osíxeno. Ao cabo de moitos centos, milleiros e mesmo millóns de anos a erosión ou como é o caso, o dragado do río, devolve o tronco á superficie, á luz e á vista convertido en tesouro arqueolóxico que doutro xeito ficaría oculto baixo as augas e perdurando no tempo. O misterio e o engado das augas que agochan o pasado e que, ao mesmo tempo, o preservan...
Este podería ser o relato vital dos troncos fósiles na Finca Galea, premiada en 1998 co Premio Medioambiental Europeo... Na contorna máxica e lendaria de O Castro de Ouro, ao pé do río do mesmo nome, sobreviven tres troncos duns 500 anos e un tronco fósil de 4.500 anos de antigüidade, un auténtico xacemento paleontolóxico emerxido das augas, dunha beleza escultórica, patrimonio vivo do noso pasado.

Estas e outras fotografías forman parte da exposición 'Da árbore á cadeira', na que tiven o pracer de participar. Unha viaxe emocional polos bosques de Galicia e a súa representación artística ata a súa transformación en produto de deseño e mobiliario doméstico, entre outros usos.














viernes, 12 de enero de 2018

Danzad, danzad, benditos!

‘Tus pies son tu refugio...' desde la cuna habían escuchado este mensaje como un mantra... ‘Tus pies son tu refugio...', repetían, el salvavidas al que acudir ante el terror, el temor que paraliza, la oscuridad... Lo sabían. La luz los abandonaría. Y ante la soledad, el bosque negro, la destrucción y la barbarie, sus verdaderos enemigos, los pies serían la huida, siempre hacia adelante, dejando atrás páramos desolados e inciertos... Contra la incertidumbre, frente a la desesperanza y el vacío, surcarían el aire, piel con piel, elevándose, danzando, aferrándose a los otros, y bajo troncos firmes, poderosos, sus pies mostrarían nuevamente el camino... Echarían raíces, soñarían... y cambiarían su destino y el mundo, convertido en senda fértil, infinitamente verde, acogedora, luminosa...


domingo, 26 de noviembre de 2017

Lila Downs: RESPETO!!


Hija de una indígena mixteca del sur de México y de un cineasta de Colorado, Lila Downs era ‘demasiado gringa’ para los mexicanos y ‘demasiado morena’ para el gusto americano... Ya se sabe, una cosa es la teoría del imaginario colectivo  ensalzando el mestizaje, el encuentro enriquecedor de etnias y culturas, y blablabla... y otra bien distinta es la realidad. El caso es que el éxito le fue bien esquivo hasta que en 2003 interpreta el tema principal de la película Frida: Burn it blue junto a Caetano Veloso en la ceremonia de los Óscar, punto de inflexión en su carrera. A este momento estelar le sucedieron ya muchos otros, paralelos a portadas en las que Lila era la Frida Khalo de la música, la heredera de Chavela Vargas y el Tesoro de México, nada menos... A estos antecedentes se suma el flamante Grammy latino a mejor álbum folclórico y un Grammy americano a mejor regional mexicano de este mismo año, conciertos multitudinarios por toda Europa y América, entradas agotadas hacía días, con público expectante llegado de todas partes a su única actuación prevista en Galicia... Sin embargo, ninguna de esas circunstancias previene ante la conmoción de una voz que parecía venir de las entrañas de Oaxaca, que desbordó el patio de butacas, nos estremeció, nos emocionó y acabó por inocularnos ese orgullo por las raíces y esa veneración por la muerte, el amor, la tragedia... con piel de mujer.